یکی دیگر از مشکلات شایع و آزار دهنده در بیماران تحت همودیالیز بروز خارش شدید پوستی است که به دلایلی همچون چرخه سموم اورمیک در طی دیالیز و پس از آن افزایش سطح فسفر و کاهش کلسیم، هیپرپاراتیروئیدیسم، حساسیت به هپارین، مسیرهای عروقی همودیالیز، گاز اکسید اتیلن مورد استفاده برای استریل نمودن صافی و افزایش سطح هیستامین در نارسایی کلیه بروز می کند(30).

واکنش های حساسیتی در حین دیالیز نیز به دلیل حساسیّت به مواد بکار گرفته در ساخت لوله ها، دیالیزور و غشا نیمه تراوا و موادی که جهت استریل کردن تجهیزات دیالیز استفاده می شود (اکسید اتیلن) روی می دهد که می تواند باعث بروز واکنش و علایمی همچون خارش، سوزش، کهیر، سرفه، اشک ریزش، کرامپهای شکمی و در موارد شدید، دیس پنه، احساس گُرگرفتگی و مرگ قریب الوقوع گردد(30).

دیس ریتمی های قلبی نیز از دیگر عوارض دیالیز هستند که در بیماران تحت همودیالیز دارای مشکلات قلبی عروقی، خصوصاً بیماران تحت درمان با دیژیتال(30) بر اثر برداشت داروهای آنتی آریتمی مورد استفاده در طی دیالیز و تغییرات الکترولیتی و PH بوجود می آیند(6).

همولیز عارضه ی دیگر همودیالیز است که معمولاً مربوط به محلول دیالیز می باشد. در مواردی که محلول بیش از حد گرم باشد یا از محلول هیپوتونیک یا آلوده به فرمالدئید، آب ژاول، کلر، مس یا نیترات برای رقیق سازی محلول دیالیز استفاده شود این عارضه رخ می دهد(30).

آمبولی هوا در حین دیالیز نیز ممکن است به علّت اشکالات تکنیکی و یا عدم فعال بودن آلارم تشخیص هوا به وجود آید که در صورت ورود آمبولی به قلب، تنگی نفس، سرفه، احساس فشار در قفسه سینه و کلاپس سریع قلبی عروقی بروز می کند و در صورت ورود آمبولی به مغز، گیجی، اختلال سطح هوشیاری، اختلالات حرکتی، گفتاری و تشنج ایجاد می شود(30).

همودیالیز ممکن است حتی با اتلاف خون بیمار همراه باشد که مهم ترین علل آن می تواند برداشت مقداری خون در طی دیالیزهای مکرّر توسط دیالیزور(28)، از دست دادن مقادیر زیادی خون در اثر جدا شدن اتفاقی لوله ها و یا جابه جایی سوزن دیالیز(27و29و30)، پارگی غشا نیمه تراوا، هپارینه کردن نامناسب و خونریزی از محل خارج کردن سوزنها در انتهای دیالیز باشد(30).

برخی بیماران نیز ممکن است در حین دیالیز با افزایش درجه حرارت بدن مواجه می شوند که می تواند به انواع  1) تب موقتی، 2) مداوم و 3) حملات تبدار بروز کند. تب موقتی معمولاً خود به خود پس از دیالیز برطرف می شود. این نوع تب که غالباً ناشی از اثر آندوتوکسینهای موجود در محلول دیالیز است، با نتیجه منفی در کشت خون همراه است. در مقابل تب مداوم که بعد از دیالیز نیز ادامه دارد، معمولاً ناشی از عفونت محل دستیابی عروقی است و موجب مثبت شدن نتیجه کشت می شود اما حملات تبدار حین دیالیز با زمینه های حساسیت به مسیرهای عروقی، دیالیز و تزریق خون یا پروتامین بروز می کند(30).

از دیگر عوارض حاد مرتبط با همودیالیز می توان انسفالوپاتی دیالیزی را نام برد که یک اختلال پیشرونده نورولوژیکی است و بصورت اختلال گفتاری، کاهش سطح هوشیاری، کاهش هماهنگی حرکتی و عضلانی و تشنج تظاهر می کند. این عارضه معمولا بدنبال مسمومیت با آلومینیوم موجود در آب مورد استفاده برای رقیق کردن محلول دیالیز و یا مصرف بی رویه ی آنتی اسیدهای حاوی آلومینیوم ایجاد می شود(30).

علاوه بر تمام موارد فوق، دستیابی عروقی حین دیالیز نیز از دیگر عواملی است که با عوارضی همچون درد ناشی از فرو بردن سوزن ها و حرکت عضو، عفونت محل، تشکیل لخته، آنوریسم و خونریزی در این بیماران همراه است(28).

عوارض مزمنی که این بیماران در درمان با همودیالیز از آن رنج می برند نیز شامل: آنمی، پوکی استخوان، عفونت خون (هپاتیت ویروسی B و C ، ایدز و سپسیس) است. که علّت بروز آنمی در این بیماران کمبود ترشح اریتروپوئیتین، کاهش عمر گلبولهای قرمز، از دست دادن خون ضمن یا بعد از دیالیز، کمبود ویتامین های خونساز (B6,B12) کمبود آهن، همولیز و لخته شدن خون در مدار خارج بدن ضمن دیالیز می باشند. پوکی استخوان که با شکستگی های پاتولوژیک، دردهای استخوانی و استئومالاسی همراه است به علّت اختلال در تبدیل فرم فعال ویتامینD  توسط کلیه و در نتیجه اختلال در جذب گوارشی کلسیم و بالا بودن سطح  فسفات خون به وجود می آید(30).

عفونت های خونی به علّت ترانسفوریون خون و عفونت محل دستیابی عروقی نیز در بیماران تحت همودیالیز احتمال دارد. هپاتیت  C که شایعترین نوع هپاتیت در  بیماران دیالیزی است به علّت آلودگی محل دستیابی عروقی به ویروس در ضمن وارد کردن سوزن، آلودگی غشاهای مخاطی و زخم های جلدی با خون آلوده و ترانسفوزیون خون آلوده به ویروس، بیمار را مبتلا می کند(30).

اختلال خواب نیز از دیگر مواردی است که در بیش از 85 درصد از بیماران تحت دیالیز دیده می شود و می تواند سلامت بیماران را با خطر بیشتری مواجه سازد. این گروه از مشکلات به ویژه در بیماران تحت برنامه همودیالیز در نوبت صبح و یا اواخر عصر بیشتر دیده می شود(6).

علاوه بر عوارض ذکر شده ، بیماران تحت همودیالیز به علّت محدودیّت های رژیم غذایی و مایعات از سوء تغذیه رنج می برند. سوء تغذیه در بیماران همودیالیزی ممکن است بدلیل بی اشتهایی، محدودیت رژیمی شدید، خالی بودن معده به مدت طولانی ، اسهال، احساس پری ناشی از تجمع مایع در شکم، ناخوشی های پیاپی و بستری شدن در بیمارستان، وجود بیماریهای همراه، گاسترو پارزی و تأخیر در تخلیه معده به ویژه در افراد دیابتی، کاهش دریافت غذا در روزهای همودیالیز، داروها (جذب کننده های فسفات، ترکیبات آهن و بی کربنات ها)، محدودیت اقتصادی اجتماعی، همودیالیز ناکافی، افسردگی همراه با خستگی و ضعف، از دست رفتن ويتامينهاي محلول در آب، تغییر حس چشایی و بی مزه بودن رژیم غذایی  باشد. كه از مهم ترين آنها بي اشتهايي، ابتلاء به بيماريهاي قلبي عروقي، بستري شدن در بيمارستان، وضعيت اقتصادي پايين، محدوديتهاي غذايي و درمانهاي چندگانه پزشكي مي باشد(13و21).

همچنين بيماران همودياليزي از نظر دريافت ويتامينها نيز دچار كمبود هستند. يكي از مهم ترين عوامل كمبود ويتامين در اين بيماران كاهش دريافت غذايي به علت محدود نمودن فسفر و پتاسيم در رژيم غذايي شان و از دست دهي ويتامينهاي محلول در آب از طريق همودياليز است. ويتامينهاي محلول در آب عموما در غذاهاي غني از پتاسيم از قبيل ميوه هاي اسيدي و سبزيجات و غذاهاي غني از فسفر (چون شير) فراوانند. مطالعات حاكي از اين است كه رژيم غذايي اين بيماران از نظر فولات، نياسين، ريبوفلاوين و پيريدوكسين كمبود دارد و دريافت ويتامين C در آنها در حد مرزي است. در بیماران همودیالیزی، سوء تغذیه پروتئین ـ انرژی میتواند به سه صورت باشد: سوء تغذیه پروتئین ـ انرژی نوعI ( ناشی از کمبود دریافت مواد غذایی،بدون وجود التهاب)، نوعIIa( ناشی از کمبود دریافت مواد غذایی و وجود التهاب) و نوعIIb( ناشی از التهاب و بدون کمبود مواد غذایی)، علائم سوء تغذیه پروتئین ـ انرژی به طور شایع در میان بیماران همودیالیزی مزمن وجود داشته و معمولاً همراه با مرگ و میر زیادی می باشد(12و16و17).