زیر ساختهای پرستاری برای ارتقای کیفیت مراقبت آخرین بعد مطرح درتعریف شرایط محیط کار از دیدگاه لیک است که منعکس کننده میزان خدمت رسانی و برنامه های آموزش مداوم برای ارتقای کارکنان می باشد(71). در این بعد مدیران پرستاری باید توجه داشته باشند که از اهداف سازمانی و ابزارهای طبقه بندی بیماران برای به حداقل رسانی نسبتهای نامناسب پرستار به بیمار استفاده  کنند. ارزیابی دوره ای استانداردهای بهره وری خاص هر بخش برای شناسایی تغییرات موردنیاز نیز از جمله زیر ساختهایی است که توصیه می شود.  برای مثال یافته های کسب شده از کنترل کیفیت در تعیین نواحی مورد نیاز از آموزش و رهبری کارکنان بکار رود(89).

وجود یک فلسفه روشن و واضح از مراقبت پرستاری از زیرساختهای اصلی مدیریت محیط کار می باشد . زیرا این عامل که به عنوان مجموعه ای از ارزشها و باورهای هدایت کننده فعالیت سازمان تعریف می شود، هدایت کننده تمامی برنامه ریزیهای سازمان به سمت هدف تعیین شده خواهد بود. کارکنان آگاه در زمینه فلسفه مراقبتی در بخش نه تنها انتظارات واضح تر و واقع بینانه تری از اهداف و فعالیتهای سازمان دارند، بلکه قادر به انطباق مناسبتر با سازمان خواهند بود(90). برنامه های آموزش مداوم برای پرستاران، تدوین استانداردها و دستورالعملهای مراقبت پرستاری، آشنا نمودن پرستاران به وظایف و اهداف مراقبتی در سیستم ،  و استفاده از تشخیصهای پرستاری از دیگر مواردی هستند که در زیرساختهای پرستاری برای ارتقای کیفیت مد نظر قرار می گیرند(14).

در کل پرستاران شاغل در بخشهای مراقبت ویژه باید آموزش و تجربه خاصی درگرایش مراقبت ویژه و اورژانسها داشته باشند (90). چرا که کیفیت مراقبتهای پرستاری تحت تاثیر عوامل خاصی چون صلاحیت حرفه ای و مهارت پرستاران و تواناییهای آموزشی آنان، تناسب نسبت پرستار به بیمار و شرایط محیط کار قرار دارد(63). در این میان سطوح تحصیلاتی و مهارتی از عوامل مهم موجود در پرستاران است که ارتباط مستقیمی با پیامدهای مطلوب دربیماران دارد. فقدان تسلط علمی و مهارت کافی  در انجام پروسیجرهای مراقبتی سبب کاهش کیفیت مراقبتهای پرستاری شده و احتمال بروز خطا در انجام مراقبتهای ضروری را افزایش می دهد. چندین مطالعه نشان داده اند که بیمارستانهایی با تعداد بالاتر پرستاران با سطح تحصیلات لیسانس میزان کمتری از بروز پیامدهای ناخواسته ایمنی داشته اند(52). بنابراین دانش، شایستگی و توانایی فعالیت پرستاران در این بخشها باید مورد ارزیابی قرار گیرد . آیکن نیز در مطالعه خود نشان داد  به ازای هر 10درصد افزایش در تعداد پرستاران دارای مدرک تحصیلی لیسانس میزان مرگ ومیر بیماران 7 درصد کاهش خواهد یافت. البته صرفا تامین نیروی انسانی همراه با دانش و مهارت بالا نمی تواند تضمین کننده بهبود کیفیت مراقبت و تامین ایمنی بیماران باشد(63). علاوه بر آن پرستاران بخشهای ویژه باید مهارت خاصی در زمینه مدیریت منابع انسانی ، تجهیزات، تحقیقات و آموزش پرستاران جدیدالورود به بخش  داشته باشند(90).

بنابراین شرایط محیط کار پرستاری ساختاری چند بعدی و پیچیده دارد و از اجزای متعدد مرتبط با هم تشکیل شده است . یک شرایط محیط کار حرفه ای می تواند از توانائیهای پرستاران برای ارائه بالاترین سطح عملکرد بالینی و اثر بخشی در گروهی از مراقبت دهندگان حمایت کند و عاملی مهم در بکار گیری و حفظ نیروهای شاغل در سیستم بهداشتی باشد(91). خصوصیات شرایط محیط کار می توانند بطور مستقیم و یا غیر مستقیم بر کیفیت مراقبتهای ارائه شده تاثیر بگذارند. بنابراین توجه به محیط کار می تواند نقش اساسی را در اطمینان از وجود حمایت از نیروی کار و افزایش کارآیی وانگیزه های کاری پرسنل ایفا نماید(36).

از مطالب یاد شده در این فصل می توان دریافت که ایمنی بیماران وابسته به کیفیت مراقبتهای پرستاری و کیفیت مراقبت وابسته به عواملی چون کفایت نیروی انسانی ، سطوح علمی و مهارتی بالا و شرایط محیط کار است و نتایج برخی مطالعات بر محوری بودن نقش شرایط محیط کار نسبت به دو عامل دیگر در بهبود کیفیت مراقبت و ایمنی بیماران تاکید داشته و نتایج متناقضی در این زمینه وجود دارد. مطالعات فریز وهمکاران (2008)،چیانگ و لینز (2008)و   مازیه وهمکاران شرایط محیط کار را نامطلوب گزارش نموده بودند (3, 24, 92).  در حالیکه روچ و دوفیلد[1] در مطالعات خود شرایط محیط کار در بخشهای جنرال و روانی را مطلوب گزارش نمودند(93) در این بین آیکن و همکاران نیز در مطالعه خود شرایط محیط کار در بخشهای داخلی ، جراحی ، مراقبت ویژه و اتاق عمل را  در حالت ترکیبی [2]گزارش نمودند(63) . نتایج مطالعات مازیه و همکاران (2011)، آیکن و همکاران (2009) ، مانوجلوویچ و دسیکو(2007)و فریز و همکاران (2006) نشان دهنده این است که ارتباطات معنی داری بین شرایط محیط کار و پیامدهای بیماران وجود دارد اما نتایج مطالعه کریستیانا  بواو(2011) و اوسرهوفر و همکاران (2012) حاکی از عدم ارتباط معنی داری بین  پیامد ناخواسته با درک پرستاران از شرایط محیط کار (هنگامی که توسط مقیاس شرایط محیط کار در پرستاری اندازه گیری شد )،است (15, 27, 63) لذا این پژوهش باهدف بررسی ارتباط شرایط محیط کار با پیامدهای بیماران در بخشهای مراقبت ویژه انجام شد . امید است نتایج این پژوهش سرفصلی در انجام پژوهشهای بیشتر در حیطه ایمنی بیماران و توجه به شرایط محیط کار باشد.